Bir zamanlar dünyaya gelmeye hazirlanan bir çocuk varmış. Bir gün Tanrı’ya sormuş:
Tanrım beni yarın dünyaya gönderecegini söylediler, fakat ben o kadar küçük ve güçsüzüm ki orada nasıl yaşayacağım? (more…)
Savasin en kanli gunlerinden biri.. Asker, en iyi arkadasının az ileride kanlar icinde yere dustugunu gordu…. …. Insanin basini bir saniye bile siperin uzerinde tutamayacagi ates yagmuru altindaydilar. Asker tegmene kostu ve: - Tegmenim, firlayip arkadasimi alip gelebilir miyim?.. - Delirdin mi? der gibi bakti tegmen… Gitmeye deger mi?. (more…)
Siyahlar icindeki gencin gozlerindeki ışık solmuştu. Icinde herhangi bir umut kalmamıştı. Umutsuz insan; korkusuz insandır. Ve korkusuz insan yaşayacak gucu bulamaz. Kalemi eline aldı. Elinde dosya kaşıdı kalmamıştı. O yuzden yazacaklarını bilgisayara yazmaya karar verip kalemi bıraktı. (more…)
Zaman Çoook Çoook Önce…
Mekan;iyi huylarla kötü huyların,ne yapacaklarını bilmeden dolaştıkları mekanlar.Yine bir gün bütün huylar her zamankinden daha da sıkkın bir halde otururken,SAFLIK birdenbire ortaya bir fikir atmış: “heyyyyy,neden saklambaç oynamıyoruz ki?…” “neden olmasın ki” demişler hep birden,bu teklifi beğenerek… Tam bu sırada ÇILGINLIK,çığlık çığlığa;ben ebe olup saymak istiyorum diye bağırmış. (more…)
Ben hep seninle bir saklambaç oyununun baş kahramanları olmak istedim.bazen saklanan sen bazen yakalanan ben.aynı duygularla başımı dayamak istedim evimizin duvarlarına alnımızı “o nerede şimdi?” nerde ve nasıl olduğumuzu, saklandığımız eski buzdolabının arkasında düşündük arasıra. bazende gecelere sığdıramayıp gün doğumuna kaydırdığımız, duygu sarhoşluğundan uykuya dalıp gözlerimizi aynı anda açtığımız, sımsıcaklığımızdan daha sıcak kenetlenmiş bir halde uyandığımız yatağımızın yanında düşündük. “o nerede şimdi?! ben hep alnımı senin omzuna dayamak istedim. nerde olduğunu alnımın omzuna yakın temasında bile tahmin edemedim.çünkü sen vardın, yoktun!!! sobelerim hep sobelerinde kaldı! (more…)